اجمل ذهین

زندگی‌نامه

برای شناخت اجمل ذهین، باید خوانندگی و ساختن ترانه را در کنار هم دید. این هنرمند افغان که در معرفی حرفه‌ای خود با لندن مرتبط است، در آواز، آهنگسازی و تولید موسیقی فعالیت دارد. آثارش ترانه‌های عاشقانه، رپرتوار منطقه‌ای و غزل زنده را دربر می‌گیرند و هم نماهنگ‌های تولیدشده و هم ضبط‌های اجرایی، بخشی از حضور هنری او هستند. «زیبا دخترک» نمونه‌ای مستند از شیوهٔ همکاری او در ساخت ترانه است. شناسنامهٔ منتشرشده از سوی افغان اسمارت، شعر را به قاسم بهروز، آهنگسازی را به اجمل ذهین و موسیقی را به ذهین و امام‌علی، با نام زرنِگار، نسبت می‌دهد. بنابراین نقش او در این اثر پیش از ضبط آواز آغاز شده و در شکل‌گیری موسیقی نیز ادامه داشته است. در «خاطره‌ها»، که با عنوان انگلیسی «Memories» نیز منتشر شده، تقسیم مسئولیت‌ها متفاوت است. این‌بار شعر و آهنگ هر دو به ذهین نسبت داده شده‌اند، موسیقی از زرنِگار است و امیرعلی بخشی کارگردانی نماهنگ را بر عهده دارد. این انتشار افغان اسمارت، نمونه‌ای از اثری است که از نوشتن خود خواننده آغاز می‌شود و با همکاری سازندگان موسیقی و تصویر به شکل نهایی می‌رسد. «دوری»، «عشق دلگیر»، «نازنین قطغنی»، «دل دل» و «کُت مُت» نیز در مجموعهٔ آثار او حضور دارند. در کنار این عنوان‌ها، کانال هنری‌اش غزل‌های زنده را نگه می‌دارد. «ای یار» نیز به‌صورت اجرای زنده منتشر شده و در اطلاعات اثر، نام ذهین در بخش ترانه‌سرایی آمده است. رفت‌وآمد میان ترانهٔ استودیویی و اجرای زنده، یکی از رشته‌های پیوستهٔ کار اوست. آثار بعدی نشان می‌دهند که آهنگسازبودن او به معنای ساختن تمام ترانه‌هایی که می‌خواند نیست. در «دل دل»، نجمه زاهده ترانه‌سرا و Davoo آهنگساز معرفی شده‌اند. در اثر «روز زن» منتشرشده در سال ۲۰۲۶ نیز شعر از هلال فرشیدورد، آهنگ از استاد وحید قاسمی و موسیقی از الیار سهیل است. این همکاری‌ها حضور نویسندگان و آهنگسازان متفاوت را در رپرتوار او نشان می‌دهند. ارتباط او با جامعهٔ افغان بریتانیا در تبلیغات کنسرت نیز دیده می‌شود؛ از جمله معرفی‌اش برای برنامهٔ یلدای بیرمنگام در سال ۲۰۲۵. مجموعهٔ اعتبارهای آهنگسازی، اجراهای زنده و حضور در برنامه‌های مهاجران، تصویری از هنرمندی می‌سازد که چند نقش مرتبط را دنبال می‌کند. روایت مستند کارنامهٔ او بیش از هر چیز از همین آثار و همکاری‌ها به دست می‌آید.