متن آهنگ مسافر

با توام ابرِ مسافر ، وطن پرنده ها کو؟ با توام ابر مسافر ، گریه ها و خنده ها کو؟ دنیا دیواره و زندون ، منو از خودم رها کن تا شبو ازم بگیری ، اسم فردا رو صدا کن اینجا شلاقه و زنجیر ، اینجا آسمون کوتاهه اینجا سقف آرزوها ، به بلندیِ یه آهه من اسیرم اما زنجیر ، توو اسارتِ غروره آرزومه پَر کشیدن ، وطنِ پرنده دوره با توام ابر مسافر ، که تنت داغِ زمینه روی آفتابو نپوشون ، بذار دنیا رو ببینه ما میخواستیم از ترانه ، واسه هم خونه بسازیم مثِ عاشقای قِصه ، دل به آسمون ببازیم ما میخواستیم اما دنیا ، پُر سنگ و پُر خاره تو بباری یا نباری ، برا اون فرقی نداره بذار دنیا رو ببینه ، اون که آفتابی ترینه اون که بارون میشه هر شب ، رو تنِ گلای میشینه اون که ابری میشه گاهی ، توو چشای گریه آلود اون که بارونیه جنسش ، اونکه عاشقِ زمین بود اینجا شلاقه و زنجیر ، اینجا آسمون کوتاهه اینجا سقف آرزوها ، به بلندی یه آهه