مسافر

از عذابِ جاده خسته نرسیده و رسیده آهی از سر رسیدن نکشیده و کشیده غمِ سرگردونیامو با تو صادقانه گفتم اسمی که اسمِ شبم بود با تو عاشقانه گفتم با تنم زخمی اگه بود بی رمق بود اگه پاهام تازه تازه با تو گفتم اگه کهنه بود دردام منِ سرگردونِ ساده تورو صادق می دونستم این برام شکسته امِا تورو عاشق می دونستم که افق برابرم بود شوق تو راه توشه ی من اسمِ تو همسفرم بود منِ دل شیشه ای هر جا هر شکستن که شکستم زیرِ کوه،بارِ غصّه هر نشستن که نشستم عشق تو از خاطرم برد که نحیفم و پیاده تورو فریاد زدم و باز خون شدم توو رگِ جاده منِ سرگردونِ ساده تورو صادق می دونستم این برام شکسته امِا تورو عاشق می دونستم منِ سرگردونِ ساده تورو صادق می دونستم این برام شکسته امِا تورو عاشق می دونستم نیزه ی نمبادِ شرجی وسط دشت تابستون تازیانه های رگبار تووی چلّه ی زمستون نتونستن،نتونستن جلوی منو بگیرن از منِ خسته ی خسته شوق رفتنو بگیرن حالا که رسیدم اینجا پرِ قصّه براگفتن پر نیاز تو برای آه کنیدن و شنفتن تورو با خودم غریبه از خودم جدا می بینم خودمو پر از ترانه تورو بیصدا می بینم من سرگردون ساده تو رو صادق میدونستم این برام شکسته اما تو رو عاشق میدونستم من سرگردون ساده تو رو صادق میدونستم این برام شکسته اما تو رو عاشق میدونستم اون همیشه با محبت برای من دیگه نیستی نگو صادقی به عشقت آخه چشمات میگه نیستی من سرگردون ساده تو رو عاشق میدونستم این برام شکسته اما تو رو صادق میدونستم من سرگردون ساده تو رو صادق میدونستم این برام شکسته اما تو رو عاشق میدونستم